टाटा बाय-बाय
सुलहर सहर्ष सादर करीत आहे... 'विचार मंथन' टाटा आणि बायबाय परवाच माझ्या नातू 'टाटा' करायला शिकला. खरंच आपल्याला किती सहज अंगवळणी पडलेले असते हे टाटा करणे! दारातून हसत निरोप घेतला तरी खिडकी किंवा गॅलरीतून टाटा असतोच. अगदी बाल मनापासून रुजलेले असते आई, इतर कोणीही बाहेर चालले की त्याला टाटा करायचा. एक छोटीशी हाथ हलवायची क्रिया , ज्याची सुरुवात आपल्या बालपणीच होते . पण काय एवढे असते? रूक्ष , भावनाहीन? मला वाटते या टाटा करण्यात विलक्षण सामर्थ्य असते. खूप भावना दडलेल्या असतात, आत्मविश्वासाच्या! दोन ,तीन, वर्षाचे मूल झाले की शाळेच्या दाराजवळ येऊन आपल्या आईला, बाबांना, करते हा टाटा असतो विश्वासाचा की शाळा सुटल्यानंतर आई-बाबा इथेच उभे असतील आपल्याला घ्यायला . बाळाच्या इवल्याश्या मिठीतून स्वतःला सोडवणारी एक ऑफिसला जाणारी माऊली, आई डोळ्यात अश्रू हृदयात कालवाकालव आणि मनात प्रचंड अपराधी भावना मागे वळून आपल्या बाळाला टाटा करते, हा असतो अगतिक टाटा. बाळाला अलगद त्याची आजी उचलून घेते आणि त्याचा हात हातात घेऊन टाटा करते, हा असतो प्रेमापलीकडे दुधाच्या सायीवरची स्निग्धता युक्त दिलासा...